Jesse Jackson was in het land, en bij onze zuiderburen. Ik had het geluk om onverwachts te gast te zijn bij De Baak in Antwerpen. Het thema van de lezing was hoe we onze kinderen de juiste gereedschappen mee kunnen geven om verandering in de toekomst te kunnen garanderen.

Want wat erven onze kinderen? Ik ben niet echt trots op de nalatenschap. Natuurlijk proberen we zelf de verandering in gang te zetten die nodig is om ons in onze samenleving duurzamer en zorgzamer te laten zijn. Dit blog waarop experts van gedachten kunnen wisselen is er 1 van. Hier luisteren we naar elkaar en laten de goede ideeën broeden. Maar soms is het gewoon heel frustrerend om naar een commissie De Wit te luiteren en te zien dat iedere verandering die nodig is (en nu heb ik het even over de financiële wereld) als een schuldvraag bij de buurman neergelegd wordt.

Mijn buurman verwoorde het mooi, hij wilde de ontmoeting met Jesse Jackson gebruiken om moed te rapen voor de noodzakelijke veranderingen binnen het ecologische en economische systeem. Waarom dan naar Jesse luisteren? Wel, hij representeert een generatie van verbeteraars van het politieke en racistische systeem. Dat was een systeem waarvan niemand geloofde dat er echt een transformatie in kon optreden. Kleine gebeurtenissen, aangezwengeld door jeugdige mensen die geloofden in een betere wereld, hebben gemaakt dat het systeem begon te scheuren. En na een generatie hard werken, is, voor Jesse Jackson, met de benoeming van Barack Obama als president van de Verenigde Staten, de dag van politieke volwassenheid aangebroken.

En hij vertelt ons dat we qua economie nog diep in de nacht zitten, dat we zelf en onze kinderen kunnen leren om ook het kapitaal systeem te democratiseren. Hiertoe moeten we de open dialoog aangaan met de kinderen, omdat zij niet in de toekomst leven, maar die toekomst nu is. En er nu sociale cohesie en inclusion nodig is om te kunnen transformeren. De vraag uit het publiek werd gesteld hoe individualisme en sociale cohesie met elkaar te verenigen zijn. Waarop Jesse vertelde dat individualisme enkel voldoening geeft in de relatie tot de ander. Het leven gaat niet over uitsluiting en duurt te kort om een onderscheid te maken tussen ””””””””zij”””””””” en ””””””””wij””””””””, we zijn samen. En hetgeen we moeten leren is het samen leven. En we hebben geen dag te missen.

We mogen groter dromen dan de status quo, breder dan de oppositie, sterker dan de cynici, over geld heen. Want in dromen is het onmogelijke mogelijk, en de hoop daarin doet leven en vertrouwen in het leven.